Stil van
Vorige week heeft Nederland gestemd. Een historische verkiezingsuitslag voor Nederland. Een ruk naar rechts. Een premier die het land openlijk verdeeld in eerste- en tweederangsburgers. Een premier die het prima vindt om hele bevolkinsgroepen als ‘zwarte piet’ aan te wijzen.
Ik zag hem oefenen op de zin ‘Ik wil een premier zijn voor alle Nederlanders’. Maar ik geloofde hem niet. Ik denk dat hij een eigen definitie heeft wanneer je een Nederlander bent. Dat is niet dezelfde definitie die de Grondwet hanteert.
Ik kijk naar mijn kinderen. Ik vraag me af hoeveel grapjes mijn zoon te verwerken gaat krijgen nu het normaal is om ‘rot op naar je eigen land’ te zeggen. Nu het prima is om openlijk racistisch te zijn, want onze premier is dat ook. Hoeveel meer eelt hij op zijn ziel moet gaan kweken.
Ik hoor je denken: ‘dat zal bij hem toch zo’n vaart niet lopen?’ Ik ben daar niet gerust op. Ik denk dat het wel zo’n vaart zal lopen. De geest is uit de fles.
De winnaars van de verkiezingen hebben zich gewapend met een vals nostalgisch perspectief van een fantastisch (wit) Nederland vóór de euro, vóór de Europese Unie en zonder klimaatproblemen. Ik weet dat dat land nooit bestaan heeft. Ik herinner me de armoe van de jaren ’80, de alom aanwezige boterberg, de diepe melkplas en de zure regen. Dat Nederland heeft nooit bestaan, het is een vervalste herinnering, en zal ook ook nooit zo bestaan.
We hebben een mondiale klimaatopgave, die is feitelijk en hard. We hebben in Nederland een tekort aan woningen (komt niet alleen door asielzoekers, maar ook door de liberalisering van de woningmarkt, de groei van onze bevolking én het feit dat we met veel minder mensen in één huis wonen dat veertig jaar geleden). We hebben chronisch tekort aan handjes om tomaten en aardbeien te plukken, om in de fabrieken en de bouw te werken. Hoe ga je dat oplossen zonder arbeidsmigratie? Om het nog maar niet te hebben over de achterstanden in ons onderwijs en het gebrek aan mensen in de zorg.
Ik heb besloten om in mijn uitingen op mijn socials vooral de liefde, de schoonheid en de verbinding op te zoeken. Ik wil meewerken aan een lonkend perspectief van een sterk veranderende toekomst. Dat het onbestemd is, ja, en dat het gaat veranderen, zeer zeker, maar dat het niet eng hoeft te zijn. En ik heb besloten om niet mee te werken aan polarisering, aan verdeeldheid.
We moeten het samen doen en dat kan toch echt alleen ‘met z’n allen’.
