Verwant

Nichtjes.

Mijn vader is de oudere broer van haar moeder. Het maakt ons nichtjes. Verwant maar toch een zelfgekozen bondgenootschap. Als kinderen groeien met samen op, we keilen elkaar waggelend omver, zitten kwijlend in de kinderstoel en spelen hemels in de woonkeuken van onze oma. Met onze ouders kamperen we in de stromende regen op Nederlandse campings (laarzen aan) en logeren we samen op zolder bij onze oom en tante op Terschelling. Daar gaan we samen op stap (drankjes aan) in Actania, De Stoep, Wyb. ‘Niet tegen mama zeggen.’ We krijgen (halleluja!) allebei kinderen. Zij als eerste een meisje, één jaar later ik ook. Daarop volgt bij haar een zoon en bij ons enige tijd later ook. Onze oudsten zijn dikke vriendinnen, onze jongens oprechte matties. Daar zijn we trots op. We vinden dat we dat goed gedaan hebben.

Nu zijn we – een mooi eindje in de veertig- met onze zonen een paar dagen op Terschelling. Vanuit onze woonkamer hebben we weids uitzicht over polder en duin. Ondanks de grijze lucht is het licht magisch. Iedere avond val ik in slaap op de geluiden van scharrelende weidevogels. 

Wij hoeven elkaar weinig uit te leggen en toch vragen we elkaar ‘de broek van de kont’. We halen herinneringen op, vullen de lacunes aan en bouwen nieuwe op. Als de jongens concluderen dat ‘dit een heerlijke dag’ was, dan weet ik dat dat lukt. Wij weten precies waar de ander vandaan komt en toch schrokken we even toen onze jongens met een SnapChat filter onze gezichten en kapsels door elkaar husselden. We hebben overeenkomstige lijnen rond onze mond, de stand van onze ogen.

We drinken een borrel met onze tante. Haar broer en zus zijn allebei al overleden; mijn vader stierf relatief jong, de ouders van mijn nicht ontvielen haar oneerlijk vroeg. Onze tante is de enige van die generatie die er nog is. Als ik bij mijn tante ben, voel ik waar ik vandaan kom. In haar herken ik het licht ontvlambare, roert mijn temperament zich en stroomt als vanzelf mijn energie. Onze tante kan, in de traditie van deze familie, als geen ander smeuïge verhalen vertellen. Als zij begint, hangt de belofte ‘dit wordt mooi’ in de lucht. Die maakt ze bijna altijd waar. Spanning opbouwen, hier en daar een cliffhanger en in een paar minuten upgrade zij een anekdote naar een verhaal van hemelse proporties.

Ik geef haar een voorzet ‘toe, vertel nog eens’. En daar gaan we. Ik lach net zo hard als vroeger, waan me weer in het huis van onze oma en voel me onderdeel van een langere lijn. We keren ons naar ons beginpunt. Onze tante doet ons allebei aan onze oma denken, zij lijkt meer op oma dan ze zelf ooit zou willen toegeven. We zijn verwant.